موبایل و اورژانس
در سالهای اخیر که موبایل و یا تلفن همراه از گسترش زیادی برخوردار گردیده است استفاده از آن به عنوان وسیله ای کمکی در مواقع اضطراری و اورژانس همواره مورد توجه بوده است. امدادرسانان همواره مشاهده کرده اند که زمانی که به صحنه های تصادفات و یا اتفاقات دیگر می رسند یکی از اشیایی که غالب آسیب دیدگان با خود به همراه دارند تلفن همراه است که از طریق آن می توانند به شناسایی فرد مصدوم بپردازند و یا به بستگان وی اطلاع دهند. البته مشکلی که در این زمینه وجود دارد این است که اکثر استفاده کنندگان از موبایل دارای تعداد زیادی شماره تلفن در حافظه تلفن خود هستند و تشخیص اینکه کدام شماره مربوط به افراد نزدیک است کمی مشکل و یا وقت گیر است. به همین منظور در آمریکا یکی از امدادگران پیشنهاد داده است که همه افراد یک و یا چند شماره تلفن از نزدیکان خود را با عنوان اختصاری (ICE) در فهرست شماره تلفن ها قرار دهند که بتوان با سرعت بیشتری نسبت به تماس با افراد نزدیک فرد مصدوم اقدام نمود. ICE مخفف In Case of Emergency است. این ایده به سرعت مورد استقبال قرار گرفته و سازمانهای مختلف در صدد بسط و نشر آن هستند. اکنون با توجه به اینکه استفاده کنندگان از تلفن همراه در ایران نیز بسیار بالا است و به سرعت در حال گسترش است به نظر می رسد در نظر گرفتن یک اصطاح عمومی برای ذخیره شماره افراد نزدیک که بتوان در مواقع اضطراری با آنها تماس گرفت کار مفیدی باشد. این اصطلاح می تواند بطور خیلی ساده همان "تلفن اضطراری" و یا مانند آن باشد.
هوشنگ سیفی هستم فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی از دانشگاه علوم پزشکی ایران . 10 سال سابقه کار دارم که از این مدت حدود 6 سال مدیر بیمارستان های توحید 400 تختخوابی و کوثر 540 تختخوابی شهر سنندج بوده و در حال حاضر به عنوان مدیر توسعه سازمان و تحول اداری دانشگاه علوم پزشکی کردستان در حال انجام وظیفه می باشم. امید است این وبلاگ بتواند بعنوان منبعی برای دانشجویان و فارغ التحصیلان مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، اداره امور بیمارستان و اقتصاد سلامت باشد.